Sandbox Zestaw paneli — panele z paskiem tytułu i przyciski

Voxel na jasnym tle. Wytłoczenie, trzy stałe tony na blok i niezmienny kąt światła są identyczne jak w ciemnej rodzinie voxel — zmienia się to, że na bladej powierzchni zacieniona prawa ściana musi być znacznie ciemniejsza względem przedniej, bo inaczej blok przestaje czytać się jak blok i zaczyna czytać się jak prostokąt z paskiem.

Dwa panele nine-slice — ramka okna z paskiem tytułu z narożnikami 0 px i wpuszczana ramka wewnętrzna z narożnikami 0 px — pokrywają niemal każde pole, jakiego potrzebuje menu: dialogi, siatki ekwipunku, tła list, podpowiedzi i panele statystyk. Pasmo tytułu jest wbudowane w górę panelu, więc nagłówek dialogu nie potrzebuje drugiego sprite'a ani ręcznego wyrównywania. Oba rozciągają się czysto do dowolnego rozmiaru, bo narożniki nigdy się nie skalują, a środek to wypełnienie płaskie.

Na panelach siedzą cztery stany przycisku fazowanego: zwykły, hover, wciśnięty i wyłączony. Narysowano je na tej samej bazie 112×40 z narożnikami 0 px, więc podmieniasz teksturę w jednym widgecie przycisku i dostajesz całą pętlę interakcji bez przesuwania prostokąta. Stan wciśnięty opuszcza lico o dwa piksele i usuwa górny rozbłysk zamiast tylko przyciemniać, i to właśnie sprawia, że przycisk sprawia wrażenie klikniętego, a nie po prostu przekolorowanego.

Wszystko dostajesz dwa razy. Źródła SVG to pliki, w których zestaw narysowano — otwórz je, zmień sześć tonów pustynny piasek albo pojedynczy akcent błękit nieba i wyeksportuj ponownie. Eksporty PNG są płaskie, przezroczyste i wstępnie przeskalowane do 1x, 2x i 4x dla silników, które chcą bitmap, bez premultiplikowanej alfy i bez wypalonego cienia poza granicami sprite'a.

Creative Commons Zero 1.0 — Domena publiczna. Bez uznania autorstwa. Pełne warunki · Co to znaczy w praktyce